Hürriyet

7 Ağustos 2011 Pazar

Bir canavar yarattım

İstediğim hayatı değil ama similasyonunu yaşıyorum. İstediğim kadar/belki biraz az meşgulüm, yoğunum. Ayırabildiğim zamanı da başta en güzel şey olmak üzere ota boka harcıyorum. Kafama esip şehir şehir dolaşıyorum ve her şeyden önce kendimi tekrar değerli hissediyorum. Boş durmak zor; depresyon sebebi.

Sonra en fantastik doğum günü aksiyonuna bulaştım. Her biri hemen hemen sürpriz oldu. Aslında en güzeli yârin yaptığıydı şüphesiz. Çarşamba, Cuma, cumartesi… muntazaman aksiyon yaşadım. Az önce eve geldim, yorgunum. Mutluyum. Uzun bir süre daha doğum günü kutlama mesajları bana ilişmeyecek. Her sene olduğu gibi kim kutladı lan heyecanını da ötelemiş bulunuyorum. Zaten 4 gün geçmiş üzerinden. Unuttum bile ben. Bir dolu kitabım oldu bu vesileyle. Her biri minimum 800 sayfa. Zor günler beni bekliyor 
Çarşamba iyiydi. Çok iyiydi. Üsküdar’da 1 saat kadar yürümüş olmam haricinde  ama bizim çocukları o kadar özlemişim ki, değdi yürüdüğüme o kadar. Sonra zaten frp diye tutturuyorum kaç zamandır. Kalbine geldim. Kendimi unuttuğum, yeni hayatıma başlamama da bir süre kaldı. Zaten daha çok uzun süre İstanbul’da olacağımın da farkındayım. Dereyi görmeden kolları sıvamamak lazım farkındayım ama Kadıköy’de bir hayat güzel fikir olarak gibi duruyor şu anda bana. Özetle Şişli-Beşiktaş civarlarından vazgeçmiş bulunuyorum. Hatta hayaller bile kurulmaya başlandı o evde olmasını istediklerimle. Şimdiden heyecanlıyım. Olacak, çünkü istiyorum. Israr edilmesi gereken tek şey insanın kendi hayatıdır. Ancak bu şekilde ‘neden olmadı’ ağlaması yaşanmıyor.

Kendi hayatım için ısrar ediyorum. Bir süre yediğime içtiğime dikkat ediyorum, alkol tüketimi sonunda sıfırlandı. Kaburgalarımdaki o garip ağrı, ha bir de son günlerde pek sık yaşadığım karın/mide ağrıları da olmadığı zaman ‘I’m back’ diyebilirim. Sağlığım beynimi sadece bir süreliğine durdurabilir. Hayallerim, heveslerim, mutluluklarımı yaşayabilmem için bana kafadan yüz yıl gerekebilir. Sor bana ben mutlu muyum dünya hayatından? Yok o kadar salak değilim. Ama bir şeyler yapma hevesi kamçılıyor. Bugün ayakta olabilmemin sebebi bu.

Orada kalıcı olacağım, çünkü yaptığım işi seviyorum. Sen oldun, burası seni tatmin etmez dedikleri zaman giderim. Asla da unutmam evimi. Geçti bir hafta daha işte.
Güzel olacak her şey.
Çok güzel…

Yanımda olmasını istediğim her şey ve herkes benimle.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder