Hürriyet

16 Mart 2018 Cuma

...Ve korkular

3. seans, 1.5. kür sona erdi iki gün önce. Oldukça yorucu geçti, yoruculuğu ilaçlardan ziyade günün sikik aurasıyla alakalıydı sanırım. Ya da ben öyle umarak sonraki 9 seansı katletmemek istiyorum. İkisi de var, ikisi de normal.

Minör dozlarda geçirdiğim ilk mide bulantılarıma bu öğleden sonra itibariyle müdahale ederek hayatımı kolaylaştırdım. Şimdi çok güzel hissediyorum kendimi. Şimdi bir tepenin zirvesine çıkmak üzereyim. Her şey yolunda olursa, o tepeden sonra bazı şeyler standartlaşacak benim adıma. Yani, bir tarihim var, 1 gün 3 gün 5 gün gecikme farketmez. Ben o tarihte kendime geleceğim.

Doktorum biraz yorgun gördü beni ama zaten yorgundum da zira ilaç günleri biraz gergin geçiyor; sabah 5'te kalk, 7.20 vapuruna koş, 8'de hastanede ol. Sonra içeri gir, kanlar testler falanlar filanlar... Bazen 10.30 bazen 12.00 gibi ilaca başla... O 1.5 saatlik belirsizlik de ayrı eziyet. Sonra ilaç pat pat gitmiyor zaten damara, illa ben hareket ediyorum. Geçen sonuncusunda kesin bayıldım. Müthiş yorgunluk vardı. Yalnız değilmişim ama, annemde de olmuş benzer. Ortak odanın dezavantajları, günün saçma sapanlığı, falanları filanları...

Bitecek bitecek... Sonrasında bir kalp atışı uzağında...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder