anıtmezarı buralar

Son defanın üzerinden tam 365 gün geçmişken, rüyamda astral bir sıkıntının çözümü için benimle hareket etmiş olman, benim için Bornova'ya gelecek olman ne güzel şey. Üstelik hemen her şeyin sonunu ben biliyorken... İnsan geçmişine dair güneşli günleri de, loş odaları da unutmuyor. Yalnız sevilenler/ özlenenler böyle detaylı hatırlanabilir.

Öğleden sonra İzmir'e gidiyorum. Tabii daha fazla deniz olan yerlerde olmak vardı, buna mukabil kaçırılan her büyük balığın muadili semtimizin güzeli olduğu için, içim rahat. Geçmişimiz geleceğimiz, kaybettiğimiz her şeyimizsin. Duygulanmak için, moda girmek için çok fazla erken bir saat. Ama akla düştüğü zaman çekilen bunca acıyı göz pınarlarında hissetmemek mümkün değil. O kupayı Güzelyalı sahiline getirin mayıs başında. yaşarken gömdünüz hepimizi suçumuz bu semti sevmek mi göztepe'lilik zorda kaçmak değil ki,sevmek yalnız cefa çemek mi ? sevmek yalnız cefa çekmek mi_ üzülme yali çeker cefayı bu kalpler hep susuz kaldı niyetim aşkımı anlatmaktı gizli gizli ağlamamaktı gizli gizli ağlamamaktı ağladım bu akşam sevgin ile güzelyali sahillerinde bir anda gözüm kaydı kulübe göz göz çektim kendi kendime göz göz çektim kendi kendime korkmayın güvenin kendinize layık olun göztepe'mize bu taraftar sizle gider ölüme haydi bastır şanlı göztepe haydi bastır şanlı göztepe seni...

Teknik olarak hep böyle olması gerekmiyor. Ama hep böyle oluyor. Pratik, tekniğe ağır geliyor. Eve gitmek zul şimdi, sinemaya gideyim bari. Bi şeyleri değiştirmem gerekiyormuş. Bunu gördüm. Bunu geçen sene sarhoşken paylaşmıştım. Şu anda öyle değilim. .180 derecenin tam tersindeyim. Ve fikrim değişmedi. Hala durumlar aynı. Bir an evvel kurtulmalı sosyal prangalardan. update geldi: sorun ne anlıyorum. her şey malum sendromdan kaynaklı. o iş bitti, kendime geldim. 4 ağustostan merhaba.

Bugün değil, yarın bu tabi. Genelde her sene 3 Ağustos'u kutluyoruz biz. Gerçi bizin sayısı çok değişken oluyor her sene. Ama bir şekilde biz olunabiliyor sanırım. Bizim nesil biraz böyle; sirkülasyonu müthiş fazla.  Aslında 2 haftadır apaçık kötü bir süreç öncesindeyim. Dolayısıyla çok net, kesin düşündüğümü/davrandığımı söylemem mümkün değil. Oysa dün akşam bambaşka bir yere giderek ilk neşteri vurabilecektim. Hayatın rasyonel kısımlarını yoluna koyabiliyorum. Sonuçta mantık çok önemli. Dibine kadar önemli. Zaten o olmasa baya rezalet çıkmıştı hayatımda bence. Ama işin ruhani falan kısımları var, o biraz sekerek ilerliyor bu aralar. Çok fazla boş zamanım olduğunu hissetmiyorum. Üstelik uzak kalmışlık var hayatıma. Sosyal çevreme. Ha, o sosyal çevreye dokunduğum zaman keyif alıyorum doğru, ama uzaklık... ama mesafeler...  Her neyse, kendime vuracağım ilk ruhani neşter planımın sabahını bir adet Nejat Biyediç belgeseli, bir adet L'pool- Roma maçı izlemiş halde çıkardı...