anıtmezarı buralar

Az önce yaşanan bir Teoman dinletisinden sonra akla gelen bir çeşit şarkı bu. Herhalde en çok İnsanlık Halleri'ni dinledim, sevdim ona ait. Elveda by Teoman on Grooveshark

Şu satırları yazmak benim adıma utanç verici. Kabus gibi. "Tanrım ben nereye düştüm?" cümlesini kuruyorum. Zira bunu yaşamak kadar, yaşattırmak da insanlık adına utanç verici. 21. yüzyılın ilk çeyreğinin yarısını geçtik. Gel gelelim sikik ilkel alışkanlıkları devam ettiriyoruz. Ne yapıyoruz mesela? Sahip olmaya çalışıyoruz. Karşımızdakinin gelmişi geçmişini sorgulayıp, adeta anasını sikiyoruz. Sonra buna ne mi kılıf buluyoruz? "Aklımda soru işaretleri var" Peki sebep ne? Sebep arkadaşım evlenmiş, hayatımızın yarısı kadar süre beraber olmuşuz bir ekiple. Birkaç anı yazmışım. Gelen ne? " Bloğunu okudum, sanki birini unutamamışsın gibi yazmışsın " Sana ne düşündürdü bunu? "Fikrim" Bakın apaçık bir şey var ki kıskançlığa, ısrarla yanlış anlamaya, olumsuz fikriyata müsamaha gösterilmez. Bunlar zararlı, düşmanca tavırların göstergesidir. Bakın apaçık bir şey var kadınlar ve erkekler, bloglar kişiye aittir. İnsanlar buraya dilediklerini ya...

1991: Sovyetler Birliği çöktü ve yine aynı yıl Özbek'te bir sitede yazlığa taşındık. Aynı yıl konuşmayı öğrendim yazlığa gelen bahçıvanlardan. Ve aynı yıl 3 yaşını tamamladım. Benimle birlikte bir çok insan gibi. Ve martın ilk 5 günü sonunda bir kısım minik insanlar doğdu. 1996: Artık evde kendi kendime yetmediğimi anladığım yıl. Yaz zamanı olay buhran haline gelmişti. Yaş olarak benden az büyük ve çok büyüklerin arasında yer almaya çalıştığım bir yaz sonu. Ve yanlış bilmiyorsam eylül başında ilk kez yazlıktan arkadaş edindiğim sene. 2001: Gittikçe büyüyen yazlık ekibiyle, site dışına ilk çıkış yılımız. Akkum'daki toprak alanda ilk maçımız. Akkum'daki diğer sitelerle ilk temaslarımız. Yaz sonunda kafamıza uyan çocuklarla ilk kez takılmaya başlamamız. 2005: Bizim yeni, daha evvelinde daha afilli sandığım bir yere taşınmamız. O sene son kez Özbek'e gitmemiz. Ve eşyaların taşınması. Falanı, filanı. İlk aşka değil, ona çok daha evvel veda etmiştik. Ama ilk aşka dair yerl...

Gücü birleştiriyoruz. Ya da ben yapıyorum. Birleşiyoruz. Summer is coming bir nevi. Zaten bize 13 hazirandan sonrası her gün yaz olmasa da bahar. Aslında bahar diye de konuyu daraltmayalım derim ben. Alerjim var, çok büyük sıkıntılar demek oluyor bu. Güçleri birleştiriyoruz derken baya, mesela finaller bir ayak, tatiller bir ayak, eğlence bir ayak. Çok ayaklıyız. Karanlık elbet biter, sabır gerekiyor. Karanlığın süresi var, sonsuza kalmaz. 

Haziran ayının 10’u. Hava birkaç gündür açık İstanbul’da. Daha önce yağmur yağıyordu. Geçen kış 1-2 gün haricinde kar yağmadı mesela. Bunlar hepimizin sorunu. Aradan bir deprem ve bir yıl boyunca terör yaşadık. Geri kalanın adına konuşmayacağım. Ama beni bunlar öldürmeyecek. Gülmüyorlar, yapacak bir şeyleri yok. Ölümden geri sayıyorlar. Eğlenmiyorlar. Mesela geçenlerde bir tık daha fazla eğlenmek için yeni bir şey denemeye karar verdik. İcap halinde linkler de buradan paylaşılır. Sonunda eğlenebilmek esas… Kendinle barışıksan eğlenebilirsin de. Vicdan temizliği çok önemli hayatta. Karşındakinin yüzüne bakabilmek, evet matah bir şey. Önemli olan çünkü, kaç yaşında öldüğün değil; kendinle barışık olup olmadığın. Haziran 2014’te düşüncelerim bu yönde en azından. 365 gün ve 6 saat önce bugünde olmamak vardı. Çok da güzel zamanlar değildi. Bugünün yarını da var. Dünün de bugünü. Her şey iyi gitmek zorunda değil. Bazı şeyler kötü gidiyor olabilir. Ders almak lügatımızda yok ...