anıtmezarı buralar

Uğultuları duyuyorum, çok beklenti var.  Fermuarını kapatıyorum bavulumun. Sesler durmuyor, düşer gibi oluyor tekrar yükseliyor. En alt tonu bile sağır ediyor. Sırt çantamı kapatıyorum.  Zincirlerin seslerini duyuyorum, kuru toprak çıldırıyor tutuklular adımlanırken.   Sesler pes etmiyor. Ve diyorlar ki, burası öyle bir yer... O gol gelecek.  İnanmayan taraftar için kapı hemen şurada. 

Kazadan sonraki -kaza denirse- 1.5 günü bilincim kapalı geçirmişim. Kendime geldiğim zaman darbe kaynaklı vuruklar ve irili ufaklı çiziklerin haricinde her şey yolunda gibiydi. Başımı kaldırıp nerde olduğumu... Ya da daha korkuncu nerde olmadığımı anlayıncaya kadar... Çalışmayan motor... Telsiz... Sistemler... Daha bir sürü şey. Metal bir kutu ve kablolar yığını içinde kalakaldığıma ikna olmam, dürüst olmam gerekirse hala tam olarak mümkün olmadı. Bir daha tanıdığım kimseye erişemeyeceğim. Tam emin değilim ama kendi takvimime göre 40 gündür buradayım. Burada günler daha kısa sürüyor. Ortalama 20 saat kadar. Enkazı? evet enkaz demek daha uygun olur, terketmeye karar vermem kendimi biraz daha iyi hissetmeye başlamamla beraber oldu. Sık ve yüksek-bu nasıl olabilir bilemiyorum- ağaçların arasında kendime yürüyecek bir yol ve zirvesine çıkarak etrafı keşfedebileceğim bir tepelik aramaya koyuldum. Beslenme... Bu oldukça zor oldu. Bu yolculuğun en zor kısmı araçtan uzaklaştıkça lojistik yö...