anıtmezarı buralar

İntikamın en iyi yolu gülümsemek, bol gülmek, kahkahalar... Sağlıklı kahkahalar zamanı geldi.

Sonrasında önce aydınlanma, sonra uzatılan el, ardından yolculuk... Sonra yine yolculuk... En nihayetinde biraz huzur, bolca çalışma (henüz karşılığını alamama) sonra yine yolculuk... Her şey normale dönüyor. Daha da normalleşecek. Güzel olan her şey normalleşecek hayatımda.  Dünya bizim keyif kahkahalarımızı dinleyecek.

Dönüyor dünya ve hala dönüyor olmasını aklım almıyor. Oysa dün gece kıyamet çoktan kopmuş olmalı, evrende artık yer işgal etmiyor hale gelmeliydik. Hatta mümkünse ortak evren hafızasından da silinmiş olmamız lazımdı. Tüm bunlar hiç yaşanmamış, tüm başka şeyler hiç olmamış ve neredeyse kıyametin koptuğu bile unutulmalıydı. Ama olmadı. Kıyamet kopmadı. Ama "Büyük Felaket" oldu. Lokal bazda. Kalp ve aklın olduğu yerde. Kalp ve aklın birlikteliği çok önemli. Aşkın ne olduğuna dair hepimizin kendine ait görüşleri var olabilir. Kişisel fikirlerimiz aşkın ne olduğunu tarif etmeye tek başına yetmez. Onun için aşk nedir diye sorarsak subjektiftir diyebiliriz. Hayatım boyunca bir kez sebepsiz güldüğüm bir dönem yaşadım. Ayaklarım çizgi film karakterleri gibi birbirine dolaşa dolaşa dans figürleri sergiledi. Muhtemelen beni yürüyor sanıyordunuz siz. Görünce, düşününce yaprak gibi titrediğimi de hissettim. Tüm bunlar benim için aşkın tanımı oluyor. Hissettiğim için biliyorum canım ...

Kemoterapi, bitti dendiğinde de bitmiyor. Uzun bir serüven. 5. küre geçildiği zaman "artık bitti" demiştim. Temmuz ayına girerken yine demiştin. Son gün, "artık bitti" demeyi algısal olarak en çok hak eden gündü. Ama hayır, bitmedi. Çünkü bulantı ilaçları vardı. Bulantı ilaçları 0. gün-2.gün olarak alındığı için, 48. saatte ilaçlar bittiği zaman "artık bitti" demem gerekiyordu. 3 hafta şehirden çıkamayacaktım; çıktığım zaman bitmeliydi. Çıktım, daha bitmemişti çünkü önümüzde tedavi bitirecek PET çekimi vardı. PET için geldim ve bitti...