anıtmezarı buralar

... diyor Deniz Tekin. Buna benzer bir şeyi aslında Malt'tan dinlerdim. Bence benzer iki şarkı Malt-Yeniden ve Deniz Tekin ile başlıktaki. Sonuçta ikisi de aynı yere çıkıyor. Uzun zamandır, Soundcloud'u bıraktığımdan beridir dinlemezdim bu kadını. Sesini sevmek başka, kulak aşinalığı olması başka ama tekrar dinlememi gerektiren nöron hareketleri işlememiş işte. Sabahtan hızlı başladı daha vapurdan. Öyle müthiş bir anlamsız gün geçti. Evimin sıcak olmasının önündeki en büyük engel olan kombinin tamire edilmeye ihtiyacı, sonunda ama sonunda çözüldü. Evimi temizleyebildim sonunda. Eşyaları torbalardan çıkardım. Her birini tek tek ütüledim, katladım, yerlerine koydum. En nihayetinde yoruldum. Bir duş almadan önce dizi izlerim, dizi izlerken de bir şeyler yerim diye standart salata malzemeleri işlerine daldım. Spotify, bilgisayarla beraber açılıyor. Eğlencesinden en ufak şüphem olmadığı birinin playlistinde "bende bir problem var" görünce, belki de evrenseldir bu problem...

..ve bir daha hiç dönmemeli. (en azından 2017 yılına ait olan) Ankara'yı sevmem. Ankara'nın sevilmelik bir şehir olduğuna inanmam. Ucuz romantizmin avam ruhlulara ait olduğuna inanırım ve ucuz Ankara romantizminin de bu altyapıyla geliştiğini düşünürüm. Ankara'yı ilk sevmemem ne zaman başladı bunu hatırlamıyorum. Ama şehrin vasatlığına dair en yoğun duygumu kesinlikle o kara dönemde hissettiğimi söyleyebilirim. Kabaca 2007-2008 dönemi. Bir takım isimler vardır ve bu isimlere sahip olanların default güzel olması beklenir. Maalesef bu hissin başrolünde dünyanın en güzel isimlerinden birini nüfus hanesinde taşırken, içinin çirkinliği dışına vuran biri var. Tabii kendisinden bahsetmeyeceğim kısacık bile olsa. Ama biliyorum ki, şehre karşı en büyük tepkim şehrin kendisi ve sakinlerinin vasatlığını kendisi/kendileri aracılığıyla keşfetmem oldu. Her neyse, bunlar hiç önemli şeyler değil. Ama sevdiklerimi bir cehennem kuyusuna, tüm Stockholm Sendromlarına rağmen, bırakmayacağım...

Bu aralar pek bir evlilik mevzusu dönüyor etrafta. İçten içe öykünürken farklı sebeplerden ötürü "herkes evleniyor" varoşluğu yapmayacağım helbet, hatta hayatımda sanki bir an biraz bu fikre ılındığımı hissetmiştim ki, tam zamanında gelen yeni bilgilerle verilmiş sadakam olduğunu düşünmeye başladım. Evliliğin "bir süredir beraberse ve birlikte yaşanıyorsa" mantıklı olması gibi bir urun hayatımdan çıktığı günlerdeyim. Yoo dostum, evlilik düpedüz birey sikertmeymiş, aile tatminiymiş ve hatta karşı ailenin tatminiymiş. En aklı selim, "ilişkisinde kesin donuk-mekanik olur bu" dediğimiz insanların bile hayatını -en azından geleceğini- kaybettiği-bunu seçtiği- bir durummuş. Duyduklarımı aktaramıyorum, bildiklerimi dile getiremiyorum. Hepimiz en nihayetinde yalnızız. Bu gerçeği evlilik sanrısıyla legal yollarla değiş tokuş etmek sanrıların en büyüğü olsa gerek. Marifet bu değil belki ama, yalnız ölmekten korkmuyorum. Korkmayacağım. Duygusal bir şeyler bekle...

Pazartesi sabahlarının bir anlamı vardı. Hala var mı, pazartesi bu konuya nasıl bakıyor bilemiyorum. Tüm şiddetiyle sonbahar ve klasik pazartesiler döndü.