blink
Blink blink… blink blink… Önce yere çakılmış, yanmış, sönmüş kontrol etmekten geri kalmıyorum. Sonuncu ziyaretimde duymayı beklediğim her zamanki sessizliğin ardından blink blinkleri duymak şaşırtıcıydı. Çevremi de her zamankinden fazla kontrol ederek ilerledim… ilerledim… sonra “hey makine!” diye çınladım. İlgisini çekmemiş olmalıyım ki bir daha şansımı denedim. Sonunda cesaretimi toplatıp sağlam göründüğünden şüpheli metal aksama şöyle bir tekme savurdum. Blinkler hızlandı… Kapı açıldı, rampa belirdi ve blinkler sustu. Deliren makinelerin korkusuyla yetişmiş insanlarız ve Merkür de geri gidiyordu hesaplamalarıma göre. Sahiden Merkür nerdeydi? Ne kadar da büyük allahın cezasıydı kendisi ve ve ve ne saçmalıyordum hiç farkında mıydım… Köşküme doğru endişeli adımlarla ilerledim. Ekran hareketsizdi. -Makine? +… -Makin? +… -Maki? +MAK -Sen nasıl? Diyaloğun tamamını yazamayacağım ama aramızda kabaca ilk çiğ taneleri ormana düşerken sırtına damlaların vurduğunu ve b...