anıtmezarı buralar

Ocak 365 falan çekiyo herhalde?! Ergen gibi bir yerlerde bu şarkıyı paylaşmak istiyorum. Burada paylaşayım da günlük fiks 10 takipçime iteleyeyim. https://open.spotify.com/track/3OWZvKSmq2tsDacUPElCJO?si=8p4HnT_VSOO1HuwODxe5CQ

İyileşme göz önünde olmaz. Göz önünde olan da iyileşme olmaz. Böyle olunca şov dünyası oluyor ve spotlar kapandığı zaman herkes, istisnasız hepimiz kendi hayatımıza dönüyoruz. Kimse bakmadığı zaman iyileşiyoruz. Karanlıklarda, gölgelerde, ışığın en az olduğu yerlerde iyileşiyoruz. Belki böyle olmuyordur ama bu benim için geçerli bir önerme. Bundan dolayı sadece aspiratör ışığıyla günlerimi, özellikle gecelerimi geçiriyorum. Yıllar boyu aradığım hayat enerjimin en nihayetinde aspiratör ışığında olduğunu keşfetmemin üzerinden çok zaman geçmedi. Bazı felaketler bazı iyiliklere gebe. Varlıklarından bihaber olduğum insanlarla tanıştım, duygusal bağlar kurdum. Herhangi bir konu için “sonsuzluk” beklentisi düpedüz saçmalık belki ama iyi ve kaliteli bir süre boyunca o insanlarla beraber yürümeye hazırım. Varlığından haberdar olduğum bazı kişilerle de bu süre içinde yakınlaştım. Bu, sandığımdan da iyi oldu. İyi, eğlenceli, güvenilir ve huzurlu. Deniz kazalarından sonra kahve ve sırta bat...

Geçen sene bugünlerde düşmüştüm ve ocak-şubat-mart paket halinde kayıp zamanlardı. Şimdi, böyle ve böylesine kükreyecek durumda olunca yıllardır oynayıp da tıkandığım levelları geçmiş; aynı arayüzde farklı bölümleri oynuyormuş gibi hissediyorum. Yaşamak gerçekten güzel şey. Karanlıkla uğraşmaya değmeyecek kadar güzel...

Ekim 2018... Geri dönüş, gerçek anlamda geri dönüş ve bazı sinyallerin varlığına erişim. Kasım 2018... Öncekinin aksine alabildiğine aşırı sakin, tekdüze, yorucu ve beklemeli bir ay. Tek eğlencesi herhalde Kapadokya turuydu. Aralık 2018... Yükseliş. Ocak 2019... Şu an buradayız. Bazı şeyler oluyor, enerjimi kontrol edemiyorum. The Mask geliyor aklıma, hakim olmadığım Nordik efsaneleri geliyor. Ama onlara da hakim olacağım yakın gelecekte. Bir şeyler dönüşecek ve ben bu devrimde normalden çok daha cesur hareket ediyorum. Hayatımda ilk kez bu kadar hızlıymışım gibi. Bu hıza çok ihtiyacım vardı. Güzel değerlendireceğim hayat toparlanmasında.

Son 2 haftada önce İskenderun- İstanbul, sonra İstanbul-İzmir ve en nihayetinde yine burası yaptım. Biraz yorucu oldu. Ama... Kutlu yürüyüşlere devam.