anıtmezarı buralar

Şimdi ben bin tane badireden sonra bunları yazarken biraz üzülüyorum. Üzülmek şahsi mesele ama ne bileyim keşke böyle hislerle yazmak zorunda olmasaydım.  Şey olayı bu, geçiyor hayat ve ben yaşlanıyorum biz yaşlanıyoruz ve mesela iyi şeyler var, en yakın arkadaşla ptt ligi izlemek mesela. En son 5.5 sene olmuş bunu yapmayalı. O zaman her şey daha stabilmiş ve biri gelip kısır yapiim mi size diye sormuş. Ne iyiymiş. Kimseyi özleyeceğim no never asla ve sarı kedaya nasıl bağlarım bunu o da no never asla. Yere düşen burnumdan da taviz vermeyeceğim bu da evet. Bildiğim bir şey var o da yaşlanıyorum ve güveneceğim bir şeye ihtiyaç var. 

istiyorlar ki sağlığa bir şey olsun. ölünsün sonra cenazeye gelsinler. siyah gözlükler arkasından yaslar tutsunlar bir köşede. ama açık olmamanın bedeli olan üzüntülerin hiçbirinin cevabı verilmesin. taraflardan birinin başına bir şey gelince dava düşsün. sanki gece yarıları uyandırmayacakmış gibi yaşananlar... yo yo daha kötüsü yaşanamayanlar. yeteri kadar efor sarfedilse yaşanabilecekler... ama sorumluluk almamak böyle bir şey. sorumluluk almamak otomatikman gölgelere karışmayı getiriyor. yo dostum, sorumluluk almayanlara sorumluluk yüklemek zorundayız. onların kişisel gelişimleri için değil; adaletin yerini bulması için. bir gece hafif alkollüyken odalarında gördükleri alelade bir şeylere takılıp hüzün denizine düşmeleri için. bu kez gerçek bir hüzün onları bekliyor olmalı, çünkü bir zamanlar o denize düşmemeleri için her şeyleri vardı. ama yapmamayı seçtiler. seçimler bir yaştan sonra sorumluluktur. işte bu sorumlulukla yüzleşmeliler. o zaman kimsenin başına bir şey gelmesi gerekme...