Çok sayıda Alexsin

Haziran ayının 10’u. Hava birkaç gündür açık İstanbul’da. Daha önce yağmur yağıyordu. Geçen kış 1-2 gün haricinde kar yağmadı mesela. Bunlar hepimizin sorunu.

Aradan bir deprem ve bir yıl boyunca terör yaşadık. Geri kalanın adına konuşmayacağım. Ama beni bunlar öldürmeyecek.

Gülmüyorlar, yapacak bir şeyleri yok. Ölümden geri sayıyorlar. Eğlenmiyorlar. Mesela geçenlerde bir tık daha fazla eğlenmek için yeni bir şey denemeye karar verdik. İcap halinde linkler de buradan paylaşılır.

Sonunda eğlenebilmek esas… Kendinle barışıksan eğlenebilirsin de. Vicdan temizliği çok önemli hayatta. Karşındakinin yüzüne bakabilmek, evet matah bir şey. Önemli olan çünkü, kaç yaşında öldüğün değil; kendinle barışık olup olmadığın. Haziran 2014’te düşüncelerim bu yönde en azından.

365 gün ve 6 saat önce bugünde olmamak vardı. Çok da güzel zamanlar değildi. Bugünün yarını da var. Dünün de bugünü. Her şey iyi gitmek zorunda değil. Bazı şeyler kötü gidiyor olabilir. Ders almak lügatımızda yok neyse ki. Yani aynı şeyleri sürprizmiş gibi tekrarlayabiliriz. Ama aynı acıyı yaşamayabiliriz belki.

Ha bir de bazı seremoniler hayırlı olsun. Benim düşüncem önemli değil. 

Demet'in mini kızı dolaşıyor koridorlarda. İlginç bir çalışma prensibimiz var. 

Birkaç gün var, sonrasında özgürlük. Sınırsız acayip bir özgürlük var. Yeteri kadar huzursuz bir kış geçirdik. Özsaygı da önemli. Bu hadiseler çözülmezse zaten barışamam kendimle.

Ve ince yüzlü bir kız var bir de. Yan çevirince arkasını görebildiğim.