anıtmezarı buralar

yine de balıkları beslemeye devam; mor, pembe ve yeşiller hiç büyümese de... belki büyürler. umutsuz olmuyor hayat.

Az sonra uyanmam lazımdı, eğer uyumayı başarabilseydim.  Bir önceye saygısızlık gibi geliyor hareketlerimdeki değişiklikler.  Anlatacak aman aman şeylerim yok. Kuşların uçup, vapurların öttüğü ve hayatın garip olduğu bir çevremiz var. 

Kapılar gıcırdayacak ve ben yine cinnetlere koşturacağım. Sonra yine temizlik yapacağız, evlerimiz tertemiz kokacak. Sonra yine sarılıp uyuyacağız. Bu böyle biline. 

Aslında şöyle oldu her şey. 2013 normal seyrinde başladı, daha ilk ayı tamamlanmadan tüm şımarıklığımla silkeledi beni. Sonra ayılmam çok uzun zamanımı aldı. Sonra haziran- temmuz gibi bir kere daha silkeledi. O zaman her şey daha bile kötü oldu. Sonra ben biliyordum ki bu sene öğretici olacaktı ve öğretici her şey, bir şeyler alırken yerine başka şeyler koyar. Eylül geldi sonra, ben veda ettim bir önceki hayatıma. Hatta aklımı bulandırmasın diye, önceki hayatımın bana müdahale hakkını elinden aldım. Sonra ekim geldi, biraz kaos yaşandı ama hemen akabinde kasım geldi. Kasım gelince ben de geri geldim diyebildim. H yoktu, E yoktu ama olsundu. Diğer H ve G de yoktu esasında artık. Daha da acısı Ps yoktu ama bir şekilde yaşamayı başarıyordum. Sonra aralık geldi ve bu senenin son vuruşunu yaptı. Mesela ben hep yazın aşık olmuştum. Mesela ben hiç aralık aşklarına inanmamıştım. Hayat, şanstan ibaret. 

Saat 1. Afili sözcüklerin tavan yaptığı ve sadece İstanbul’a inmeye meyleden uçakların seslerinin duyulduğu saatleri yaşıyoruz. Yaşamak denirse buna. Yenice diyebileceğimiz bir hayatımız oldu ki, yerde unutulan sabunlara hazırlıklıydım, kayıp düşmedim. Biraz da ekilme oldu. Ona önlem alamadım ne yazık ki. O konuda bir şey yapamadım maalesef. Engel olunamıyor bir takım realitelere. Ve tüm bunlar seri hale gelmeye başladığı vakit insanın hevesi kaçıyor. Heves kaçınca geriye de gelen bir şey değil. Dönmüyorsa da bana ait olmamıştır hiç diyebilirim rahatlıkla. Giden Cuma günlerinden hesap sorar mıyız bilemiyorum bunu, ama bunca hayal kırıklığı üzücü oluyor kendi adıma. Her neyse. Demek istediğim şu ki, bir şeyler yapıyorsunuz ve bunun yasını tutmamızı bekliyorsunuz. Ama aramızdan bazıları bunun yasını tutmakla zamanını boşa harcamamayı seçiyor. O zaman da sizler çok üzülüyor ve ne yapacağınızı bilmiyorsunuz. O zaman da elinizde sahip olduğunuz veya sahip olduğunuzu sandığınız ...

Değişik zamanlardan geçtiğimin farkındayım. Ekim ayı çok hareketli geçti. Bugün- yarın Eskişehir’e gidiyorum ve son ziyaretimden beri tanık koruma programına alınmışçasına hayatım değişti. Bir sürü insan girdi-çıktı, indi bindi yaptı. Hayatım değişti, mutlu olduğum/olacağım noktalara eriştim. Bazı şeyler şevkimi kırıyor, bazı mesajlar kırılan şevkimi toparlıyor. Velhasıl hayat stabil ilerlemiyor. Bu konuda yapabileceğim bir şeyler yok. İnsanlar bekliyor ki kriz yönetimlerine dahil olayım, süreçlerini yöneteyim. Bir nevi kriz varsa çare de var durumu. Bu sefer krizler arasından sıyrılmaya çalışan ben oluyorum. Kendimde başarılı değilim, deniyorum. Deneysel takılıyorum. Neyse ki hayat dev bir iddiadan ibaret ve bizim geri adım atmamız söz konusu değil.

Her şey yolunda gidecek derken bir el tutuyor tüm soyutları ve “daha henüz bitmedi” diyor. Her şey yolunda gidecekken küçük bir kızın gözleri doluyor. Her şey yoluna giriyorken dünya Karanfil Kız’ın omuzlarında yük oluyor. Ve her şey yoluna girerken Ankara, kapkara… Hem huysuz hem haklı, hem 10 numara kadın… Her bir aldığın nefesinle gurur duydum. Duymaya da devam edeceğim… Bunu zaten biliyorsun. Yolumuz açık olsun