sepyayı şuraya çekelim

her zaman bu böyle miydi emin değilim ama bir sürü bileşen sonunda, ben 25 yaşındayken iyi kötü okumuş kadın kökenli bireyler bir anda "haminne" diye tabir edilen davranışlar sergilemeye başladılar. mesela... 25 yaşındayken hayata geç kaldıklarına inanmaya başladılar, veya 25 yaşındayken her şey "esmeye" başladı ve üstlerine birer hırka alma ihtiyacı duydular ağustos ayının 15'inde. ve bu yaygın bir iklim paterni olmadı en azından şu ana dek. Ayrıca 25 yaşında olmanın, "günümüzün yaygın sosyal davranışlarından" olan ev ziyaretlerine katılmayı, çay içmeyi ve hatta yeni evli ziyaretlerine —EĞER HENÜZ KÜTÜĞÜ TAŞINMADIYSA— partnerle gitmeyi gerektirdiğine dair bir inanç da geliştirdiler. Hayatlarını seksenler setinde gibi yaşayan, mutlu olmamak için hissettiklerini değil gördüklerini yaşayan sepya filtre loverlar tam da ben 25 yaşındayken fabrikadan sürüldü ve acayip tuttular talihsiz bir şekilde. Yani bir önceki jenerasyonun "gözüm yeni açılıyor ama aklımın kestiğini deneyimleyeyim" olayı burada tamamen yukarıda saydığım hale geldi. Ben de biraz önyargılıyımdır, hissiyat insanıyımdır, herkesle empati kuramam çünkü hissiyatım her daim gerçek duygular üzerinedir ve 25 yaşında, henüz yeni mezun ve kendisini bu ülkenin parlak yüzü olarak betimleyen bir sürü kişinin kötü oyunculuğuna pek de tahammül edemedim. zaten değişen, gelişen ve boyalarının döküleceği günü beklediğim olaylarda da susmam hayati bir ihtiyaç değilse kendimi durdurmak için efor sarfetmemeyi tercih ediyorum. "yabay" mutsuzluklar, hisler, eylemler vesaireler ve belki ben bile abartı geliyorum kendime. ama burada bunu anlatmaya gelmedim sonuçta bunu okuyacak şahıs kim ki özeleştirimi buraya vereyim? örgüt müyüz ayrıca illegal sol falan? 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gidiyorum

Anlattım ben bu durumu geçen hafta. Aksiyon alma günleri geliyor sanırım. 31 temmuz 2012'den beri bulunduğum yerden, oldukça büyük bedeller ödeyerek ayrılma eşiğindeyim. İlk geldiğim günden bugüne tanrım bir hayat nasıl değişti öyle. Ben o ben asla değilim. Saçlarımı kestirme sebebim olan o taşınma günü nemi, sanıyorum kadıköyün yerel takımının Avrupa maçının sesiyle uyumam... Odamın penceresinden uzaklara öyle daldığım o an. .. hiçbirinde 8 seneyi burada geçireceğimi ummuyordum. Acayip şeyler oldu kalbimle aklımla binlerce müsabakaya çıktığım zamanlar oldu. 20ler burada geldi ve geçti ve gitti... Hayatta kalmak için gidiyorum... Hem hayat harekettedir
Devamı

Dönecek ev bulamıyorum

Bazı beklentilerin vadesi çok uzun sürdü ve evet beklentilerin karşılığını alamadım, alamadık. Oysa dünya gerçeklerin tam tersinin yaşanması gerektiğini haykırıyordu. Olmadı. Bu konu da fazla taze, hassas bir konu haline geldi. Burası bir evse, evden bu şekilde uzaklaşmayı hiç hesaplamazdım. Bu evden bir çıkış yolu hesaplıyordum kendim için elbette. Ama kendi koşullarımla, eksik hiçbir şey bırakmadan, dostane ve evden ayrılır gibi... Umarım bu böyle olur. Çoğunlukla böyle zamanlarda benim fikrim evrenin gerçekliğine hiç uymaz. Oysa böyle zamanlarda evrenciğim de biraz "bu eril kökenli birey ne anlatıyor acaba ya?... Aslında fena da konuşmuyormuş" demeli, diyebilmeli. Yarın bu konuyla ilgili bir update getirmem buraya. Ama canlar sıkkın, kayda geçsin. Geçen haftalar çok hızlı geçti. Pıtır pıtır her şeyi anlatmak yine yapmayacağım bir şey ama ilerleyelim hızlıca, gecem gündüzüme karıştı bir süre. Belki hala öyle olmalıydı ama bazı motivasyonlar kırıldı. Bir ara konfor alanıma...
Devamı

Hapşırıklar ve hoşçakal

Tavanlardan briketleri söküyorum, sonra buraya gelip backup planlarım için çaba sarfediyorum. Tabii tozdan burnum akıyor, hapş hapş falan sesleri... Bir süre burada olmayabilirim. Bu son olabilir. Bu hafta zaten kapalıyız yeteri kadar. Sonra bir uyuycam, ölüm uykusu olacak ölüm.
Devamı