anıtmezarı buralar

Evlerine dönenleri görünce insan üzülüyor. Büyük derdimin yâre, ben eve gidiyorum birkaç günlüğüne demekten ibaret olmasını isterdim. O zaman daha kolay olurdu. Şimdi bu sonuçlar iyi geldi ya... Havalar güzel gidiyor ya... İnsanın direnci nasıl kırılıyor anlatamam. Kapıya duvara sosyalleşeyim ben.

Sonucu biliyorduk ama muazzam sevineceğimi düşünmemiştim. Tam değil, ama tama çok yakın. İşte, bu iş bitecek yakında. Bunu çok iyi biliyorum. Şunun şurasında ne kaldı ki? Dünün yarını bugün. Bugünün de yarını var.

Her son, kötü anlamına gelmez. PET'e girdim bugün. Vay efendim stresliymişim. Ben tabii stresli olurum. Gel gelelim biraz stres de iyidir hani. Bendeki bu moral bana yeter. Sonucumuz iyi, detayları bilmiyoruz. Onu da güncelleriz.

Okumadım... Belki kendim yazdım ama okumadım geçen gün yazdığımı. Dolayısıyla tekrara düşebilirim. Tekrara düşme endişesi taşımıyorum gerçi... 5 Nisan 2017 sabahı beni Schiphol'e götüren uçağı beklerken fıtığımı da yanımda dolaştırıyorum diye düşünüyordum. Buna benzer bir hissi, ertesi gün Roosendal'dan döndüğümde üstümü başımı değiştirirken de düşünüyordum. Arkada Cenk&Erdem'in Youtube kanalı da açıktı. Böylece "lükse bak" diye iki fantastik maddeyi sayabiliyordum. Bir bar vardı sevdiğim tarzda. İki gece orada takıldım. Muhtemelen kuzey Avrupalı iki barmen kadın vardı ve asla anlaşamıyorduk. Muhtemelen benim dil ailemin İngilizce'ye bir miktar uzak olmasından kaynaklıydı. Muhtemelen demek bir yüzde ailesine ait olmak anlamına gelmez. Ancak yaklaşık miktar olarak çoğunluğu işaret eder. Muhtemelen dediğimizde bu netlik de ifade etmez. Sadece diğer olasıklardan daha fazlasını işaret ediyoruz anlamına gelir. Başarısız iletişim olasılıklarından daha az muh...

İçeride geçen hiçbir şey yok. Ya da ben böyle hissediyorum. Dün bizim malum kına fotoğrafımızın birinci yılıydı. O kadar geçmiyor ki, bunu unuttum. Geçen sene bu akşam, Penny Dreadful izlemeden önce sana yazdığımı, seni korumakla mükellef olmadığımı ancak üzülmeni istemediğimi söylemiştim. Haddimi aştığımı düşündüğüm için de özürlerimi belirtmiştim. Geçen sene dün gece, "alt tarafı Hollanda'ya gidicem" diyerek sana o gecenin de tansiyonu sonucunda sarılma konusunda çekinceli davranmıştım. Geçen sene dün gece Özlem bende kalmıştı, ben ona ne anlatacağımı bilmiyordum. Sonra, sizle yolları ayırdıktan sonra bıraktığımız yerde birer bira daha içerken sustum, susturdum. Uzun zamandır dinlememiştim, iyi de olmuştu susturduğum. Üstelik seni itelediğim bir gece sonunda bunun olması... Pricess ... Aklıma gelen şeyleri biraz daha sonra kendim için manipüle etmiş olabilirim. Dolayısıyla gerçek bir kaynak için Özlem'e danışmam gerekiyor. Buna rağmen ne hissettiğimi hatırlı...

O kadar yoğun ki yaşadığım endişe, Zarmay ile konuşmam gerekiyor. Umarım iyi olacak her şey. Bu mikro ölçekte öleceğini bilerek yaşamayı kabul etmek gibi. Ya da yine mikro ölçekte bu korkuyla yaşamak gibi. Tabii bazı şeyler sürecek ama nüks ya da başka tatsızlık beklemiyorum. Bunu çekmek de istemiyorum. İyi olacak... olacak... Doğu turuna gitmeden, tüm to do listimizi ve her bir faaliyetten sonra aklımıza gelen yeni planları da gerçekleştirmeden hiçbir şey bitmeyecek.

Bu salonda bir gece -o gece gelecek- yapacağımız kutlama yemeklerinden birinde ve alkol duvarlarından birini okşarken aniden yerimden kalkıp yanına gelerek sana reverans yapacağım, sonra seni ayağa kaldıracağım. Sen o çakırkeyf halinle iri gözlerini açıp, muhtemelen yaptığım hiçbir şeyden anlam çıkaramayıp bana bakacaksın. Seni ayağa kaldıracağım. Elimle incecik belini kavrayacağım. Gözlerine bakıp senden kendini bırakmanı isteyeceğim. Ve dans...