anıtmezarı buralar

Watchmen hapishane sahnesinde bu İrlanda kökenli eril manyak birey "burada ben sizinle değil siz benimle mahkumsunuz" diyordu kendisine yapılan ilk atağı izleyenler için tatsız biçimde savuşturduktan hemen sonra. 2 sene önce böyle maske eldiven günleriydi benim için de. Hayat dışarıda bir yerde akıyordu ben pencereden izliyordum herkesi. Şimdi benim de terkettiğim o dünyada hepimiz mahsur kaldık. Tüm bunlar nasıl oldu ama bu iş bitene kadar kaçıp gidecek yer yok. Bu iş bitene dek ve bittikten sonra da iyi olmak durumundayız. Şunu dinliyordum o günlerde. Siz de dinleyin tekrar. https://open.spotify.com/track/1H5N26VqHR4JhuaRKY2I0u?si=FFkPb1XWTCaB3HIfsDRpYA

Sesini, duvarlara pıtır pıtır vurmasını o vahşiliği seviyorum. Daha başka anıları ve köklü nedenleri de var. Şimdilik benim o anılara erişimim, yıldızlara erişimimden daha uzak. "Dur, üzerime bir şey alayım da geleyim" diyerek evden çıkmış, son 5 yılımı galakside dolaşmış gibi hissediyorum.

Bir sürü grubun ana öğesi olma yolunda hızlı bir artış gösteriyor bu soru. Bir dönem kendimi üçe vurmak zorunda kalmıştım ama e yeter artık bu kadarı fazla. Bir ay diyollar, en azından normalimize dönmek için. Normalimize döndüğümüz zaman acaba normalimizin ne olduğunu hatırlayacak mıyız, bunu bilemiyorum. Bildiğim bir şey varsa acayip bir nesle denk geldim. Hadi siz de gelmiş olun. Geldik. Bakalım bakalım...

Bu süreci hazır olanlar kazanacak. Disiplin, iddialı olduğum bir konu değil. Ama özsaygı iddialı olduğum bir konu. Bunu korumanın tek yolu da disiplini elden bırakmamak. Bugün sıkılmaya zamanım yok, bu karantina ne zaman biterse bitsin, bittiği güne kadar "salma" opsiyonum yok. O hikayedeki salyangoz gibi her gün içinde olduğum kuyunun duvarını 1 metre çıkabilir, 20 cm aşağı sürüklenebilirim. Yola devam edeceğim. Edeceğiz... Hep böyle olacak. Geçen gün sakallarımı düzeltebildiğim için, daha doğrusu düzenli düzeltebildiğim için ev imkanlarıyla kendimi mutlu ettim. Dışarda içine koyduklarını bilemiyoruz bu mutluluğa. Evet, iş-güç, mesaiye devam. Şimdilik ciao. Çok haberlere bakmayalım, herkes kendinden sorumlu.

Hızlı günler... Her şey inanılmaz hızlı gerçekleşti. Sona ermedi ama yavaşladı. Biraz dinginleşti. Öyle diyebilirim. Sonra bir anda hayat durdu. Malum durumlar... Evde çalışma dönemi başladı... Ara verdim biraz. Şimdi kurbamla beraber takılıyoruz. Takılalım biraz.

Yıllardır orda öyle dururken 1.5 günlük uykusuzluk sonunda kavuşulan gecenin yıldızı oldu adeta. Canım lambam... İyi ki almak için inat etmişim zamanında. Böyleyken böyle... Hatlar kötü bu aralar, maydeylemem size pek bu ulaşmaz ama bu sabahı atlattık yeter şimdilik. *** Burası ve bu sessizlik... Başkasının odası ya bu?!

Tavanlardan briketleri söküyorum, sonra buraya gelip backup planlarım için çaba sarfediyorum. Tabii tozdan burnum akıyor, hapş hapş falan sesleri... Bir süre burada olmayabilirim. Bu son olabilir. Bu hafta zaten kapalıyız yeteri kadar. Sonra bir uyuycam, ölüm uykusu olacak ölüm.