Kelimeler, Sokaklar ve Evler

İstisnasız her yolumuzun sonu çatallanıyor, asgari 2 farklı yola çıkıyor. Bu durum şaşırtıcı olmuyor, sürprizlerin sonunun dramatik olması öngörülemeyecek bir şey değil. İlkleri yaşamıyorum ama Jamais vu sendromundan mustaribim; her şeyi baştan yaşamadığımı biliyorum ama nasıl başarıyorsam ilk anda yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Üstesinden geleceğimi de biliyorum ama mesela banyoda kayıp düşenlerin yanlarında olamayacak olmak burnumun direğine helikopter çarpmış hissiyatı veriyor bana. Üzülüyorum, çok üzülüyorum da ses çıkarmıyor olmam üzüntümün bir galaksiden daha az olduğunun kanıtlamıyor.
Geceleri, öyle kapatıyorum her şeyi sadece L&M kalıyor geriye. Neticede Leyla ile Mecnun’u ben bir araya getirsem bile, kader bir araya getirmiyor. Getirmiyorsa da yapacak bir şey yok deyip, her şeyi atmak mı lazım bir kenara, yoksa üzerine gidip iyice rezil olmak mı lazım bilemiyorum. Oysa yakın zamana dek her şeyin rotası belliydi kabaca. Önümüz kapandı, Mustafa Topaloğlu nezdinde Bülent Ersoy gibi önümüz kesildi. Maalesef kader, bilhassa bazı insanların hayatının belirli yörüngede dolaşmasından hazzetmiyor. Bunu biliyoruz. Ama ne yazık ki bazı insanlar da sahiden bazı insanlar. Mimlenmiş gibi hissediyorum kendimi. Hani lacivertlilerin belirlediği kişiler vardır ya, ne zaman olay çıksa onları alırlar evlerinden sabahın bi vakti. Hah, aynı durum kader için geçerli. Ne zaman dengeler bozulmaya başlasa al başına belayı sonra.
Durumlar böyleyken böyle. Attan düştük, uzay gemimizin yakıtı bitti, dünyanın son bor damarı da boşaldı, havada kaldık. Jules Verne’nin Aya Seyahat’inin sonunu yaşıyoruz bir nevi. Ne geri dönebiliyoruz eski hayata, ne de bir adım ileri gidebiliyoruz. Sadece “yeteneklerin var diyor” ve geçiyoruz.
Böyleyken böyle.
Son Japon Prensesi Kaoru Nakamuru değil, bunu biliyorum. Gerçeği Anadolu’da bir yerde. Ve muhtemelen de bozkırda.

Biz onların kültürünü alalım, uzaktan hep saygı kalsın. (en kötü ihtimalde)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gidiyorum

Anlattım ben bu durumu geçen hafta. Aksiyon alma günleri geliyor sanırım. 31 temmuz 2012'den beri bulunduğum yerden, oldukça büyük bedeller ödeyerek ayrılma eşiğindeyim. İlk geldiğim günden bugüne tanrım bir hayat nasıl değişti öyle. Ben o ben asla değilim. Saçlarımı kestirme sebebim olan o taşınma günü nemi, sanıyorum kadıköyün yerel takımının Avrupa maçının sesiyle uyumam... Odamın penceresinden uzaklara öyle daldığım o an. .. hiçbirinde 8 seneyi burada geçireceğimi ummuyordum. Acayip şeyler oldu kalbimle aklımla binlerce müsabakaya çıktığım zamanlar oldu. 20ler burada geldi ve geçti ve gitti... Hayatta kalmak için gidiyorum... Hem hayat harekettedir
Devamı

Dönecek ev bulamıyorum

Bazı beklentilerin vadesi çok uzun sürdü ve evet beklentilerin karşılığını alamadım, alamadık. Oysa dünya gerçeklerin tam tersinin yaşanması gerektiğini haykırıyordu. Olmadı. Bu konu da fazla taze, hassas bir konu haline geldi. Burası bir evse, evden bu şekilde uzaklaşmayı hiç hesaplamazdım. Bu evden bir çıkış yolu hesaplıyordum kendim için elbette. Ama kendi koşullarımla, eksik hiçbir şey bırakmadan, dostane ve evden ayrılır gibi... Umarım bu böyle olur. Çoğunlukla böyle zamanlarda benim fikrim evrenin gerçekliğine hiç uymaz. Oysa böyle zamanlarda evrenciğim de biraz "bu eril kökenli birey ne anlatıyor acaba ya?... Aslında fena da konuşmuyormuş" demeli, diyebilmeli. Yarın bu konuyla ilgili bir update getirmem buraya. Ama canlar sıkkın, kayda geçsin. Geçen haftalar çok hızlı geçti. Pıtır pıtır her şeyi anlatmak yine yapmayacağım bir şey ama ilerleyelim hızlıca, gecem gündüzüme karıştı bir süre. Belki hala öyle olmalıydı ama bazı motivasyonlar kırıldı. Bir ara konfor alanıma...
Devamı

Hapşırıklar ve hoşçakal

Tavanlardan briketleri söküyorum, sonra buraya gelip backup planlarım için çaba sarfediyorum. Tabii tozdan burnum akıyor, hapş hapş falan sesleri... Bir süre burada olmayabilirim. Bu son olabilir. Bu hafta zaten kapalıyız yeteri kadar. Sonra bir uyuycam, ölüm uykusu olacak ölüm.
Devamı