Yoldaş demiryolları iyi yolculuklar diler

Kendimi propaganda afişlerindeki trenlere benzetiyorum. Bazen de sadece afişlere... Ya da sadece kendi kendime propaganda yaptığıma inanıyorum. Sovyet afişlerine gidiyorum sonra uzun uzun. Karlar içinde yolunu bulan, dünya işçilerinin kapitalizmin binbir oyununa karşı devrime ulaşacağını sembolize eden Sovyet trenleri gibi... Sonunu hepimiz biliyoruz o trenlerin.

Şimdi çamura saplanıldı ya da sonsuz döngüye girildi. Erke dönergeci evet.

Bazen de böyle görüyorum kendimi. Propaganda, aynı sözler, aynı renk, aynı mesaj sonsuza dek işe yaramaz. İnsanlar bıkar, insanlar değişiklikleri sever.

Bir süredir "tamam iyi ya bundan sonrası süper olacak" diyorum. Biraz kendimi biraz çevremi kalkındırma, tekrar motive etme amaçlı. Biraz da inanıyorum buna. Ama geleceğin de bize bu yönde bir sözü yok anladığım kadarıyla. Vaadedilmiş bir huzur, güzellik, sevgi, mutluluk... Yok ki...

Gerçi yalan değil bel bağladığım şeyler uzun uzun vadeli. Ama yine de insan istiyor ki ışığı hissedebilsin.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gidiyorum

Dönecek ev bulamıyorum

Hapşırıklar ve hoşçakal