Kozmik yolculuk sebepleri


Bir şeyden etkilenmedim, en azından tek şeyden etkilenmedim ama bunu yazmam da gerekiyordu. Çok saçma bir anda bir şarkı sözü geldi aklıma onu bir yere bırakacağım birazdan. 

Dünyadan mutsuz ve umutsuz (kronik şımarıklar şöyle sizi kenara alalım) olanların gözü toprağa bakıyor. Mutsuz ama umutlu olanlar gökyüzünde çözümü arıyor. Gökyüzü ya da toprak arasında kalan az umutlular yüzeyde solucan delikleri arıyor. 

İstesem bağ kurma, günün sonunda batıya doğru gitme ve uzun yolculuklar arasında "bağ" kurabilirim ama şu anda bu bağı kendi içimde de kurmak istemiyorum. 

Zamanın farklı dönemlerinde var olmayı dilerdim. Bunu yaparken kuramayacağım bağların varlığından haberdarım. Ve andan sıkılan biri olarak o dönemde gezebilir, konulara müdahil olabilirim ama bittiği zaman gitmenin belki de gidebilecek olmanın huzuru olurdu içimde. Üstelik telefon kulübelerine bağlı kalmadan. Yeap red kitçilik. Sosyal ayçiçeği olduğum dönem de dahil olmak üzere kendi başarı kutlamalarıma dahi arkadaşın arkadaşı kontenjanından yaklaşmıştım. Evet kolay olur. Hadi evren, az sonra uyuyorum uyanınca bi sörprayz... Gönlüme göre şöyle...


Ya da boyutlar... Tüm olasılıklarım... hepsinin evrenine şöyle bi merhaba diyebilmeyi dilerdim. Bunun için bir şeylerim vardı sonunda hep kendimi gömdüğüm. Evet Arthur Dent çakması. Zaten ne yaparsak yapalım konu hep onunla ilişkili. 


Daha kaçacak yeri olmayanlar gökyüzünde ve yeryüzünde mucize bakıyor kendine. Bir sabah uyandığımda mucizesi... 



Olaylar ANY'nin hayal edebileceğinden de öteye gitti. Bu şarkı daha önce bir bilimkurgu temennisiyle aynı yazıda yer almış mıdır acaba?

Ah bunu bilemiyoruz kendi boyutumuzdan. Ama öğrenmenin yolu var. Ben yolu biliyorum, beni takip edin. 





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gidiyorum

Anlattım ben bu durumu geçen hafta. Aksiyon alma günleri geliyor sanırım. 31 temmuz 2012'den beri bulunduğum yerden, oldukça büyük bedeller ödeyerek ayrılma eşiğindeyim. İlk geldiğim günden bugüne tanrım bir hayat nasıl değişti öyle. Ben o ben asla değilim. Saçlarımı kestirme sebebim olan o taşınma günü nemi, sanıyorum kadıköyün yerel takımının Avrupa maçının sesiyle uyumam... Odamın penceresinden uzaklara öyle daldığım o an. .. hiçbirinde 8 seneyi burada geçireceğimi ummuyordum. Acayip şeyler oldu kalbimle aklımla binlerce müsabakaya çıktığım zamanlar oldu. 20ler burada geldi ve geçti ve gitti... Hayatta kalmak için gidiyorum... Hem hayat harekettedir
Devamı

Dönecek ev bulamıyorum

Bazı beklentilerin vadesi çok uzun sürdü ve evet beklentilerin karşılığını alamadım, alamadık. Oysa dünya gerçeklerin tam tersinin yaşanması gerektiğini haykırıyordu. Olmadı. Bu konu da fazla taze, hassas bir konu haline geldi. Burası bir evse, evden bu şekilde uzaklaşmayı hiç hesaplamazdım. Bu evden bir çıkış yolu hesaplıyordum kendim için elbette. Ama kendi koşullarımla, eksik hiçbir şey bırakmadan, dostane ve evden ayrılır gibi... Umarım bu böyle olur. Çoğunlukla böyle zamanlarda benim fikrim evrenin gerçekliğine hiç uymaz. Oysa böyle zamanlarda evrenciğim de biraz "bu eril kökenli birey ne anlatıyor acaba ya?... Aslında fena da konuşmuyormuş" demeli, diyebilmeli. Yarın bu konuyla ilgili bir update getirmem buraya. Ama canlar sıkkın, kayda geçsin. Geçen haftalar çok hızlı geçti. Pıtır pıtır her şeyi anlatmak yine yapmayacağım bir şey ama ilerleyelim hızlıca, gecem gündüzüme karıştı bir süre. Belki hala öyle olmalıydı ama bazı motivasyonlar kırıldı. Bir ara konfor alanıma...
Devamı

Hapşırıklar ve hoşçakal

Tavanlardan briketleri söküyorum, sonra buraya gelip backup planlarım için çaba sarfediyorum. Tabii tozdan burnum akıyor, hapş hapş falan sesleri... Bir süre burada olmayabilirim. Bu son olabilir. Bu hafta zaten kapalıyız yeteri kadar. Sonra bir uyuycam, ölüm uykusu olacak ölüm.
Devamı