anıtmezarı buralar

Kimin ana karakter olduğu anlaşılamıyorsa yol boyu en çok değişene bakmak iyi olabilir.

Şimdi sakin olma zamanı. senaristler biraz deneyimsiz, yapımcılar biraz gaddar... Ama yine de, öyle görünüyor ki projeyi devam ettireceğiz. Evet eylüle hazırlanma zamanımız, önce iki gün dinlen, sonra birkaç gün daha dinlen... Sonra bazı can sıkıcı konular, sonra onları atlamayı başar, sonra falan filan... İnter milan... Umarım yalper beyciğimizin işleri biraz yolunda gider, biraz daha yolunda gider... Sonra biraz daha... O zaman her şey çok iyi olur. Buu kötü, karanlık dönemi kapatıyorum ben şimdi ama hiç merak etmeyin fon müziği buldum size dinlemelik. Az önce birine dediğim gibi, benim işim biraz daha çetrefilli ama hep oldu bir şekilde ve olacak. Çünkü şakası yok... https://open.spotify.com/track/1SKPmfSYaPsETbRHaiA18G?si=gIBFGr8tQKGM9nepfqwLcw

O filmin sonundaki gibi dans ediyorum kendi kendime. (evet o) Sonra bir an "napıyorum ben?" diyip duruluyor, günlük rutine dönüyorum. Ama sonra kendimi dans ederken bulmuşum yine. Tata... 

"Hayatın asıl trajedisi kaybetmek değil, az kalsın kazanacak olmaktır." Bir şeyler olacaktı, daha iyi olabilirdi, ucuna gelindi... Bam... Bu böyle işledi hep... En iyi ihtimalimiz biziz. Gerçeğiz çünkü. Ne zaman daha iyi olabilmekten bahsetsem aklıma gelir, şuraya da konduralım şarkımızı.  Düzeni bozmaya hiçbir irade yardımcı olmayacak.  Ama sonraki kararlar, bir sonraki yaşanacakları belirleyecek.  Kendi adıma, örülen kozaya babay deme zamanı geldi. Bu kadar yeter. Bu ana dek iyileşilmediyse, demek ki hiç niyetim olmamıştır. Kötü bir şeyleri çağrıştıran şeyleri de kullanarak tekrar iyi şeyler yaratma zamanı. Hani birkaç parametre bir araya geldiği zaman anlarsın ki kötü bir şey olacaktır. Üstelik hiçbir bilimsel gerçeği de yoktur tüm bu parametrelerin. Ama olur yani... Olacağı varsa... Olacağı vardır...  Zaten muhtemel geçmişlere değil, geleceklere bakıyorum. Orası daha parlakmış gibi duruyor. Bilemiyorum, gidip görmedim. Ama tüm alternatiflerimin en saadetlisinde ...

Kendimi propaganda afişlerindeki trenlere benzetiyorum. Bazen de sadece afişlere... Ya da sadece kendi kendime propaganda yaptığıma inanıyorum. Sovyet afişlerine gidiyorum sonra uzun uzun. Karlar içinde yolunu bulan, dünya işçilerinin kapitalizmin binbir oyununa karşı devrime ulaşacağını sembolize eden Sovyet trenleri gibi... Sonunu hepimiz biliyoruz o trenlerin. Şimdi çamura saplanıldı ya da sonsuz döngüye girildi. Erke dönergeci evet. Bazen de böyle görüyorum kendimi. Propaganda, aynı sözler, aynı renk, aynı mesaj sonsuza dek işe yaramaz. İnsanlar bıkar, insanlar değişiklikleri sever. Bir süredir "tamam iyi ya bundan sonrası süper olacak" diyorum. Biraz kendimi biraz çevremi kalkındırma, tekrar motive etme amaçlı. Biraz da inanıyorum buna. Ama geleceğin de bize bu yönde bir sözü yok anladığım kadarıyla. Vaadedilmiş bir huzur, güzellik, sevgi, mutluluk... Yok ki... Gerçi yalan değil bel bağladığım şeyler uzun uzun vadeli. Ama yine de insan istiyor ki ışığı hissedebil...

Rehber böyle zamanlarda der ki "sınavını vermediğin dersi geçmiş sayılmazsın." Bu noktada kullanıcısı okumayı bırakır ve rehbere bakar ve sorar "Peki ben nasıl dersten geçeceğim?" Rehberi okumaya devam edenler için bu sorunun cevabı da hemen sonraki cümlede verilmektedir: Sınava gir. Travmaları atlattığın sanrısının tek çözümü budur. Diyelim ki başardın, hayat sana güzeel bir fon müziği çalar. Hafif serseri deri ceketini giyersin, arabayı alır vıın... Çeşme Otobanı'na sürersin kendini. Rüzgar saçlarını biraz yalamalıdır bu esnada. İşte o zaman bonus puanı da kaptığını düşünebilirsin. Hayat normale dönmüştür artık... Artık "Yeni Normal" diyebilirsin. Bağlarından kurtuldun. Tebrikler. (Rehber yalnızca yol gösterir, seninle sevinmez/seninle üzülmez) Sonrasında hayatta kalanın el kitabı, sonraki konu: sonraki istasyon