Çoçiklerin ve çoçik olmayanların ulaşabileceği yerlerde saklayınız

“Hayatında biri var mı?” ve “hayatında biri yok mu?” sorularının ofis duvarlarında çınlaması çıldırtıcı şeyler. Konuşacağımız on milyarlarca şey varken konu nasıl buraya geliyor, anlaşılması zor.

Bugün estetik ve duygusal olarak kendini hiçbir şeye layık görmeyen biri, geçen buluştuğu birinden bahsedince anlamsız güldü. Sonra duramadı. Güldü. Durdurdu kendini. Sonra bi daha… Anlıyorum, evet güzel hisler. “Aşık olunca böyle oluyorum” dedi sonra. Peki, bu duygularını başkasına, mesela duygu beslediği kişiye açmış mıydı? Sordum. Hayır dedi. Acaba bunu ilk kez mi birine itiraf ediyordu? Sordum. Evet dedi. Peki bu onca da bencilce geliyor muydu? 

O kadar birebir görüşme, bol bol fiziksel iletişim (var mı ya böyle bi kavram)…  ve biz biliyoruz, muhatabı bilmiyor. Herkesin kendi içinde yaşadığı şey… Değil, bence değil. Bu böyle olmamalı. Artık belli bir iletişim örgüsü varsa, bu itiraf bana yapılmamalı. Bu haksızlık. Duygu beslenen kişiye haksızlık… Diğer yandan, insanlar karşısındakinin gerçek hislerini bilmeliler. Herkes herkese duygu aktarımı yapsın diye değil, ama açıklık güzel biri. Netice itibariyle bir insan bir başkasından hoşlanıyorsa, hoşlanmıyorsa da, bunu karşısındakine söylemeli. Sonra biz öğreniriz gerekirse.

Sevgisini erişebileceğimiz yerlerde tutanlarla yollarımız kesişsin. 

Ben Great Depression’umdayım. Orda mıyım? Emin değilim. Öyle değilsem bile öyleymişim gibi davranılıyor. Duygu durumumu toparlamam gerekiyor. Neymiş, ben her zamanki ben değilmişim, iyi miymişim? Kaza raporumu çıkarmak istemiyorum.  Konuşmak istiyorum. İstiyor muyum? Emin değilim. Zaten ne zaman sıklaşsa bu yazılar ben biliyorum ki işler yolunda gitmiyor. Ama tüm bunlar geçici. Umarım geçici.  Koparıp atmak için değil de, biraz sabrettikten sonra bir pazar sabahı aynı anda gözleri açıp “kreeeeeep” diye bağırmak için. 

Çantamı hazırlıyorum. Gidince iyi olacak.